در انتهاي دردهاي كهنه ي من

در لا به لا ي حسرت هاي دير باور پرگريه . . .

حقيقت تلخي آزارم مي دهد .




+ بعد نوشت1 : نه اشتباه نكن اين يه شعر عاشقانه نيس , تصور كن يه مرد رو با چشمهاي خيس!

+ بعد نوشت2 : آقا من همينم...لعنتي , من , رنگ سختي ها رو كم نديدم!

+ بعد نوشت3 : من    خداي   اعتماد به نفسم !

+ بعد نوشت4 :    چرا دنيا ديگه جاي آدماي مشتي نيست . . . چرا توي بغض بچگونه ديگه اشكي نيست . . .

                         چرا خنده هات انقدر تلخ و بي مزه ست . . .  چرا آدم ها انقدر به هم بي رحم ن . . .

                      نميخوام ناراحت شي ميدونم اين سوالا بده . . . اصن ولش كن جواب اين سوال رو نده . . .

+ بعد نوشت۵ : صدای دختر همسایمون وقتی داره با مامانش دعوا میکنه بدجور  رو اعصابم ه  !


برچسب‌ها: هذيان
+ یکشنبه بیست و دوم اردیبهشت ۱۳۹۲| |k i YaraSH| |

از سگ های ولگرد شهر اگر بپرسی

                         حتماً برایت می گویند

         كه ارواح سرگردان این خاک

                            چگونه بر طلوع آفتاب می گریند

     وقتی که تنها دلخوشی شان

بسترهای بی خیالیست

    که خواب حتی در پَرهای بالششان

                                        رسوخ کرده است


از ضخامت زخم های شب...

       حتماً برایت می گویند!

           از سگ های ولگرد اگر بپرسی...



+بعد نوشت۱: ببخش مرا به خاطر تمام درهايي كه كوبيدي و من خانه نبودم...
+بعد نوشت۲:  كمك فنر لطفا !  اين دنيا خيلي بالا پايين داره ...
+بعد نوشت۳: اين مطلب را جايي ديده بودم كه اينبار اينجا نوشتمش...اين نوشته از خودم نيست!
+بعد نوشت۴: حقیقت تلخ تر از اون چیزیه که بشه باهاش گریه کرد...
+ شنبه هفتم اردیبهشت ۱۳۹۲| |k i YaraSH| |